alyaf

دانش و فناوری ساخت و ساز با الیاف تاریخچه‌ای به قدمت تاریخ دارد، استفاده از

پشم بز و ساروج در پل‌های قدیمی و بناهای گلی نمونه بارز استفاده از الیاف‌های طبیعی در مسلح کردن انواع ملات می‌باشد. در طول این مدت پیشرفت‌های فراوانی در روش‌های ساخت و ساز و مصالح مصرفی حاصل شده است.

یکی از مهمترین این پیشرفت‌ها، بهبود کیفیت مصالح ساختمانی خصوصاً بتن به عنوان پر مصرف‌ترین مصالح مورد استفاده در ساخت و ساز است. کاربرد الیاف به عنوان یکی از روش‌های بهبود عملکرد بتن تحت بارهای مکانیکی و شرایط محیطی شناخته شده است. بتن ماده‌ایست ترد و شکننده که تحت فشار عملکرد خوبی دارد اما در کشش ضعیف عمل می‌کند.

alyaf

در کاربردهای سازه‌ای برای رفع این مشکل از آرماتور یا فولاد پیش تنیده استفاده

می‌شود. در برخی از کاربردها الیاف می‌تواند جهت جبران ضعف کششی بتن جایگزین آرماتورهای معمولی و یا مش شود. بتن الیافی دارای مقاومت زیاد خمشی و کششی است و به طرز قابل ملاحظه‌ای باعث یکپارچگی و پیوستگی اجزا بتن به عنوان یک ماده شکل‌پذیر جهت تولید سطوح مقاوم را فراهم می‌آورد.

تاثیر الیاف بر دوام بتن

مقاومت بتن در برابر سیکل‌های ذوب و یخ: بررسی های انجام شده نشان می دهد با افزایش مقدار هوا مقاومت بتن در برابر ذوب و انجماد افزایش می‌یابد.

نتایج بدست آمده از آزمایشات نشان داده است که مقاومت در برابر پوسته‌شدگی در بتن‌های حاوی الیاف کمتر از بتن فاقد الیاف است.

نفوذپذیری: در برابر آب و یون کلر در بتن‌های حاوی الیاف به میزان قابل ملاحظه‌ای کمتر از بتن معمولی می باشد و با افزایش مقدار الیاف کاهش نفوذپذیری نیز بیشتر می‌گردد.

علت این موضوع کاهش ترک‌ های ناشی از جمع‌شدگی و همچنین از بین رفتن پیوستگی منافذ و ارتباط کانال‌های جریان در اثر افزودن الیاف می‌باشد.

مقاومت در برابر آتش: طبق تحقیقات انجام شده با افزودن الیاف مقاومت فشاری بتن‌ و توانمندی آن در دمای بالا به میزان اندکی در حدود 5 الی 15 درصد بهبود می‌یابد.

همچنین افزودن الیاف به بتن سبب می‌شود فشار بخار داخل منافذ کاهش یافته و در نتیجه احتمال ترکیدن بتن به صورت انفجاری کمتر می‌گردد.

جمع شدگی: مکانیزم الیاف برای کنترل ترک‌های ناشی از جمع شدگی عبارت است از تشکیل تعدادی ترک منقطع.

جایگزین ترک سراسری که تنش‌های کششی از میان ترک‌ها منتقل و در واقع بتن الیافی حتی پس از وقوع ترک، بخشی از مقاومت کششی خود را حفظ می‌کند.

با انتقال تنش در مدت طولانی امکان بسته شدن ترک‌های حاصله وجود دارد.